Extract uit Islam mein koi firqa nahin (Khwaja Kamal ud-Din) – p. 47-49

Ik moet ook een andere misvatting aankaarten die voortkomt uit een hadith overgeleverd door Abu
Huraira en vermeld in Abu Dawood. Deze hadith heeft ertoe geleid dat sommigen overdreven veel
belang toekennen aan sektarische geschillen:

Deze hadith wordt vaak aangehaald als de basis voor de opvatting dat de ummah van Mohammed
(vrede en zegeningen van Allah zij met hem) verdeeld is in drieënzeventig sekten, waarbij slechts één
sekte gered wordt van het Vuur, terwijl alle anderen veroordeeld zijn tot de Hel.

Nu hamert iedereen erop dat de sekte waartoe zij behoren de ware gemeenschap (djama‘ah) is, dat
wil zeggen, de authentieke Ahl al-sunnah wa-l- djama‘ah. De Muqallid (volgelingen van de traditionele
jurisprudentie) en hun tegenstanders, de Ghair-muqallid (zij die dat niet volgen), zijn voortdurend met
elkaar in geschil. Wanneer ze echter geconfronteerd worden met de sjiitische sekte, zetten beide
groepen zichzelf op één lijn als onderdeel van de Ahl al-sunnah wa-l- djama‘ah.

Kortom, elke groep probeert zichzelf te profileren als de drieënzeventigste sekte, terwijl de rest van de
islamitische wereld in hun ogen behoort tot de categorie van de tweeënzeventig afgekeurde sekten.
Konden mensen maar deze tweeënzeventig sekten voor ons opnoemen!

Het lijdt geen twijfel dat meningsverschillen een genade vormen (ichtilāf ummatī raḥmah). En door
diep te denken over zaken van de sharī‘ah zijn honderden onafhankelijke gedachten voortgekomen –
en dat zal in de toekomst zo blijven. Al deze verschillen zijn inderdaad een bron van genade en zegen.
Deze verschillen leiden echter niet tot de vorming van sekten. Vandaag vraag ik degenen die de Islam
in drieënzeventig sekten verdelen om deze drieënzeventig sekten te benoemen en daarbij specifiek
aan te geven wat hun extreme fundamentele verschillen zijn. Als zij elk klein meningsverschil over een
bepaalde kwestie als de basis van een sekte beschouwen, dan zouden we theoretisch niet
drieënzeventig, maar drieënzeventigduizend sekten in de Islam kunnen aanwijzen.

De zaak is heel duidelijk en de woorden van de hadith zijn even duidelijk. Wanneer we deze hadith
willen interpreteren, moeten we ook rekening houden met andere uitspraken van de Heilige Profeet
(vrede en zegeningen van Allah zij met hem). De woorden van de hadith zijn:

In deze Hadith wordt de drieënzeventigste groep aangeduid als dé gemeenschap (al djama‘ah). De
uitleg van wat “dé gemeenschap” betekent, wordt duidelijk door middel van een andere hadith,
waardoor de betekenis eenvoudig te begrijpen is.

Dit heeft betrekking op de sektarische discussies die ik al in deze pagina’s heb besproken. De hadith
zegt:

Deze hadith verduidelijkt de betekenis van de term al- djama‘ah (dé gemeenschap) en beschrijft wat
haar onderscheidende kenmerken zijn. De leerstellingen en geloofsopvattingen van deze djama‘ah zijn
die waarover consensus bestaat onder alle individuen van de ummah van Mohammed (vrede en
zegeningen van Allah zij met hem). Zij beschouwen deze zaken als voldoende voor hun geloof en
houden er geen geloofsopvattingen of handelingen op na die in strijd zijn met deze overeengekomen
principes. Dit zijn de mensen die bekend staan als Ahl al-sunnah wa-l- djama‘ah, en zij zijn degenen die
bestemd zijn voor het Paradijs.

Wat betreft de vermelding van het getal tweeënzeventig in de Hadith, proberen om specifiek deze
tweeënzeventig sekten te benoemen is een nutteloze onderneming. Deze zaak wordt verder
verduidelijkt door een andere hadith die vemeld staat in Sahih Buchari en Sahih Muslim. De Heilige
Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) zei:

Dit houdt in dat de takken van geloof meer dan zeventig zijn. Een persoon die zelfs maar één tak mist,
kan niet worden beschouwd als waardig om het Paradijs binnen te gaan. Daarom is er slechts één
groep, uit de tweeënzeventig, die alle takken van geloof volledig bezit. Deze personen kunnen Shia,
Sunni, Ahmadi of niet-Ahmadi zijn.

Eén tak van geloof is bijvoorbeeld bescheidenheid , terwijl de geloofsverklaring (Er is geen god dan Allah) de hoogste tak is. Evenzo wordt het verwijderen van een schadelijk object van de weg beschouwd als een van de laagste takken van geloof. Andere takken zijn onder meer
liefde voor de Anṣār, het houden van je broeder zoals je van jezelf houdt, en het bidden tijdens Lailat
al-qadr.

Als we dit zorgvuldig analyseren, kunnen we alle takken van geloof afleiden uit de koran en de hadith,
in overeenstemming met de profetische uitspraak ) meer dan zeventig). Het woord biḍ‘
(meer dan) kan verwijzen naar zo weinig als drie.

Als we de twee eerder genoemde hadiths in samenhang analyseren, dan wordt duidelijk dat als geloof
wordt vergeleken met een boom, deze boom drieënzeventig takken heeft. Het is de aanwezigheid van
deze drieënzeventig takken die een persoon waardig maakt voor het Paradijs. Als iemand echter één
tak mist, een ander twee, en weer een ander veel meer takken, maken zulke tekortkomingen een
persoon vatbaar voor de bestraffing van de Hel.

Dus rekening houdend met deze takken van geloof, wordt gezegd dat degenen die tekortschieten in
tweeënzeventig soorten of vormen van geloof veroordeeld zullen worden tot de Hel, terwijl er één
groep is die compleet is en de werkelijke waarheid en realiteit vertegenwoordigt. We kunnen echter
niet zeggen dat iemand die zich vandaag identificeert als Sunni, Shia, Hanafi, Maliki, Shafi‘i, Ahmadi, of
een andere sektarische naam, noodzakelijkerwijs alle drieënzeventig takken van geloof bezit. Dit zijn
slechts labels, toegewezen ter classificatie, en bieden geen garantie voor het Paradijs.

Degene die het Paradijs verdient, is alleen de persoon die alle takken van de islam in zichzelf
belichaamt—wiens geloofsboom volledig intact is met alle drieënzeventig takken.

Gepubliceerd door IslamLab
Vertaald door Reza Ghafoerkhan