Het vers dat voorafgaat aan het eerste vers dat ik hierboven heb gelezen en dat ik niet heb
geciteerd, begint met de woorden: “O jullie boodschappers”. Dus in dit vers, vers 52, worden
alle profeten door Allah toegesproken en wordt hun gezegd dat ze één gemeenschap vormen,
met Allah als hun Heer. Er wordt aan toegevoegd dat hun volgelingen deze eenheid opsplitsten
en verschillende groeperingen werden, waarbij elke groepering zich verheugde dat zij de juiste
was. Natuurlijk kon Allah niet alle boodschappers op hetzelfde moment toespreken, omdat ze
op verschillende tijden en op verschillende plaatsen op de wereld kwamen. Wat er dus bedoeld
wordt is dat elke boodschapper met dezelfde basisboodschap kwam, om hetzelfde ding te doen,
zodat we de boodschappers kunnen beschouwen als behorend tot één en dezelfde gemeenschap.
Maar het was vanwege hun volgelingen dat er verschillende godsdiensten ontstonden, waarbij
elke godsdienst zegt dat alleen haar aanhangers door God geaccepteerd zullen worden als
zijnde op het juiste pad, terwijl alle anderen naar de hel gestuurd zullen worden. De koran
beschouwt de godsdienst als slechts één godsdienst en beschouwt de verschillende
godsdiensten als sekten van die godsdienst.

En ook in de tweede passage die ik voordroeg, waarin wordt opgedragen dat jullie niet moeten
worden zoals ‘degenen die hun godsdienst opsplitsen en tot sekten worden’, wordt niet
verwezen naar het creëren van sekten binnen de islam. Wat het betekent is dat de islam niet is
gekomen om nog verdere verdeeldheid onder de verschillende godsdiensten te veroorzaken
door nog een godsdienst aan de lijst van bestaande godsdiensten toe te voegen. De islam is in
werkelijkheid gekomen om te verkondigen dat de profeten van alle godsdiensten dezelfde
basisleer gaven over het aanbidden van één God. Later echter gaven de volgelingen van de
verschillende profeten geen prioriteit meer aan die basisboodschap van hun profeet. In plaats
daarvan verhieven ze bepaalde secundaire zaken van het geloof tot het niveau van
grondbeginselen. Verschillende godsdiensten werden rondom deze secundaire zaken
opgebouwd en hun volgelingen gingen deze secundaire punten te beschouwen als dat die van
het grootste belang waren; je moest daarin geloven om door God geaccepteerd te worden;
anders was je verdoemd.

Op basis van de bovenstaande verzen voeren andere moslims soms tegen ons aan dat onze
Beweging, juist vanwege haar bestaan als een aparte groep onder de moslims, de leer van de
islam schendt om geen sekten te creëren. Zoals ik zojuist al aangaf, hebben deze verzen het
over de godsdiensten zelf als sekten, die elk over zichzelf verkondigen dat alleen die de ware
godsdienst is. Deze verzen leren ons dat de islam niet zo’n sekte is onder de bestaande
godsdiensten. Helaas zijn onze moslimcritici degenen die van de islam zelf zo’n sekte hebben
gemaakt door te verkondigen dat alleen haar volgelingen door God in de hemel zullen worden
toegelaten, terwijl alle anderen toegang zullen worden geweigerd. Je zult ze bijna nooit horen
praten over wat de verschillende godsdiensten met elkaar gemeen hebben en hoe je begrip kunt
kweken tussen islam en andere godsdiensten. Ze zijn van mening dat ze als moslims superieur
zijn aan alle anderen en dat ze voorbestemd zijn om de ware heersers op aarde te zijn, en kijken
neer op volgelingen van andere godsdiensten. Aan de ene kant beweren ze dat ze eenheid
nastreven binnen de islam door alle sekten te verwijderen. Maar aan de andere kant stimuleren
ze juist verdeeldheid en strijd tussen islam en andere godsdiensten, zodat de hele mensheid
verdeeld raakt.
Wat betreft de kwestie van sekten binnen de islam, verlangt de koran natuurlijk dat moslims
intern verenigd zijn. Het zegt tegen moslims:

Met het ‘koord van Allah’ wordt de koran bedoeld. Dat is het enige zekere waarover moslims
eensgezind kunnen zijn. In het vers daarna wordt hieraan toegevoegd:

Dit vers verlangt van ons dat er onder de moslims een groep moet zijn die tot taak heeft om
mensen van buiten uit te nodigen voor de boodschap van de koran en om de moslims zelf de
islam te onderwijzen. De eerste taak wordt ‘uitnodigen tot het goede’” genoemd, d.w.z. tot de
koran. En de tweede taak is ‘het bevelen van het rechte en het verbieden van het kwade’. D.w.z.
het onderwijzen van moslims over wat goed en fout is.

Onze Lahore Ahmadiyya djama‘at beweert dat het zo’n groep is, en geen sekte. Laten we nog
eens kijken naar het vers vóór dit vers, dat ik hierboven las: “En houdt vast aan het koord van
Allah allen tezamen en weest niet verdeeld,” (3:103). Wat doe je dus als je ziet dat moslims
bepaalde geloofsopvattingen, praktijken of ideeën volgen die duidelijk in strijd zijn met de
koran? Zeg je dat als je ze probeert te corrigeren, dat dit dan verdeeldheid onder de moslims
zal veroorzaken, en dat het niet veroorzaken van verdeeldheid belangrijker is dan het
vasthouden aan het koord van Allah? De meest voorname moslims die ooit geleefd hebben,
hebben altijd geloofd dat het veel belangrijker was om moslims op het rechte pad te brengen
waar ze fout waren gegaan dan te vrezen dat dit verdeeldheid onder moslims zou veroorzaken.
Kort na de dood van de profeet Mohammed (Allahs vrede en zegeningen zij met hem)
ontstonden er kwesties waar zijn metgezellen verdeeld over waren. Over sommige zaken uitten
en onderwezen zij verschillende zienswijzen en interpretaties. Ze hielden zich niet in uit vrees
de moslims in sekten te verdelen.

Wanneer we een paar jaar later verder gaan, ongeveer vijftig jaar na de dood van de Profeet,
zien we het beroemde voorbeeld van imam Hoessein, de kleinzoon van de Profeet. Alle
moslims herdenken het martelaarschap van imam Hoessein in de maand Moeḥarram en ze
treuren om de gebeurtenissen van zijn moord en die van zijn kleine groep volgelingen door de
troepen van de wrede kalief Yazid in de plaats Karbala.

Deze tragedie had gemakkelijk voorkomen kunnen worden als imam Hoessein en zijn 70
volgelingen Yazid als de rechtmatige kalief hadden geaccepteerd, zoals de overgrote
meerderheid van de moslims in die tijd had gedaan. Onze critici beschuldigen imam Hoessein
niet van het verbreken van de eenheid van de moslims. En de hele moslimwereld beschouwt
de houding van hazrat imam Hoessein tegenover Yazid als een daad van de allergrootste moed
en opoffering. Moslims huilen en treuren op Moeḥarram dat imam Hoessein waarheid en recht
aan zijn kant had. We zien onze critici niet huilen en treuren dat hij het verkeerd had en de
eenheid van de moslims had moeten bewaren door de eed van trouw aan Yazid af te leggen.

De Lahore Ahmadiyya djama‘at is in werkelijkheid het tegenovergestelde van een sekte. Zij
heeft altijd sterk bepleit dat moslims moeten samenwerken in de zaken waar zij het over eens
zijn. Ze moeten niet strijden met elkaar over zaken waarover ze het oneens zijn, terwijl ze toch hun meningsverschillen en identiteiten behouden. In de manier waarop de islam omging met
andere godsdiensten, voornamelijk de joodse en christelijke godsdiensten, wees het deze op de
basisbeginselen en leringen die hun profeten hun hadden gegeven en die zij veronachtzaamden
en waar zij niet naar handelden. De islam kwam om deze principes nieuw leven in te blazen.
Op dezelfde manier, binnen de islam zelf, wees de Lahore Ahmadiyya djama‘at de moslims op
bepaalde basisbeginselen van de islam die hun godsdienst hun gegeven had, maar die zij
veronachtzaamden hadden en waar zij van afgedreven waren. Het doel van deze djama‘at is
om deze beginselen nieuw leven in te blazen.

Eén zo’n beginsel is dat eenieder die beweert moslim te zijn door de kalima shahāda uit te
spreken, als moslim beschouwd moet worden en door ons als onze moslimbroeder behandeld
moet worden. Verschillende sekten in de islam hebben leden van andere sekten als nietmoslims en ongelovigen verklaard en verbannen uit de gemeenschap van de islam. De Lahore
Ahmadiyya djama‘at benadrukt dat deze praktijken tegen de islam zijn en dat het verdeeldheid
en onenigheid onder de moslims veroorzaakt. Hoe kan onze djama‘at dan beschuldigd worden
van het creëren van een sekte wanneer zij onderwijst dat leden van alle sekten van de islam
moslims zijn? In feite is onze djama‘at bijna de enige moslimgroepering die dit beginsel naar
voren brengt en benadrukt.

De Lahore Ahmadiyya djama‘at is in haar geschiedenis moslims over de hele wereld te hulp
geschoten en heeft hen vaak gered. Moslims op vele plaatsen op de wereld, inclusief op het
Indiase subcontinent zelf, werden aangevallen door christelijke missionarissen of door de
Arya Samādj hindoe-sekte. Deze anti-islamitische groepen probeerden hen tot hun geloof te
bekeren door allerlei beschuldigingen te uiten tegen de islam, de koran en de profeet
Mohammed. De lokale moslims stuurden vervolgens berichten naar moslimorganisaties op het
Indiase subcontinent om hulp te vragen bij het beantwoorden van deze aanvallen. Hun
berichten werden soms rechtstreeks naar de Ahmadiyya Anjuman in Lahore gestuurd. Of het
werd naar een grote, bekende soennitische moslimorganisatie gestuurd die, omdat ze niet
konden helpen, het bericht doorstuurden naar de Ahmadiyya Anjuman Lahore. Als reactie
hierop werden onze missionarissen naar zulke plaatsen gestuurd, of als dit niet mogelijk was,
werd onze literatuur daarheen gestuurd, om deze aanvallen tegen de islam tegen te gaan. Het
is niet overdreven te zeggen dat dankzij het werk van de Lahore Ahmadiyya Beweging
miljoenen moslims op deze manier gered werden van ofwel de islam helemaal te verlaten of
ervan vervreemd te raken.

Daarnaast bestond er ook nog het grote zendingswerk van de Lahore Ahmadiyya Beweging in
Westerse landen via de Woking Muslim Mission van 1913 tot de jaren 1960, en de missie in
de Berlijnse moskee in Duitsland van 1924 tot vandaag. Er is geen ruimte in een choetbah om
hier meer details over te geven. Maar afgezien van de verspreiding van de islam voorzagen deze missies in de religieuze en sociale behoeften van moslims in Groot-Brittannië en
Duitsland toen er daar geen andere moslimorganisaties waren om hen te helpen. Hoewel de
Woking Muslim Mission in de jaren 1960 ophield te bestaan, wordt het werk dat de missie
voor de moslimgemeenschap in het algemeen heeft gedaan ook nu nog regelmatig herdacht
tijdens evenementen. Eén zo’n evenement is morgen op Brookwood Cemetery, vlakbij
Woking.
De Lahore Ahmadiyya Beweging heeft altijd voor de zaak van de islam in brede zin gewerkt
waar moslims van andere sekten van hebben geprofiteerd. De Beweging werkte niet om andere
moslimsekten te verslaan en te bewijzen dat zij de ware was en niet zij, zoals andere
moslimsekten tegenover elkaar hadden gedaan. Het is daarom duidelijk dat het geen sekte is.
Tenslotte bidden we dat Allah de grote offers en inspanningen van de Lahore Ahmadiyya
djama‘at, puur gedaan voor de zaak van de islam en het welzijn van alle moslims, moge
accepteren.

Āmīn.

Gepubliceerd door: IslamLab
In Nederlands vertaald door: Reza Ghafoerkhan